പ്രാവ്

രാവിലെ തുടങ്ങിയ തന്റെ ജോലി ചന്ദ്രനു വിട്ടു കൊടുത്ത് സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറോട്ടക്കു യാത്ര തുടങ്ങിയിരുന്നു. ക്ഷീണം ആകാശത്ത് ചെറിയ ഓറഞ്ചു നിറമണിഞ്ഞ് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.ആ നിറം തൊട്ടടുത്ത മനുഷ്യർക്കും ജന്തുകൾക്കും പിന്നെ ആ പ്രാവിനേയും മെല്ലെ തലോടി. അതിന്റെ മനസ് ഇരുട്ടാൽ മൂടി ശൂന്യസ്ഥലം തേടി അലയുന്ന പോലെ എനിക്കു തോന്നി.വെളുത്ത്,അതിന്റെ ശരീരത്തിലവിടെ ഇവിടെയായി രക്തക്കറ പുരണ്ടിരുന്നു.ചിറകുകൾ പറക്കാൻ പറ്റാത്തവിധം ശോഷിച്ചിരുന്നു.പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു കിരണം പോലും അതിനു ലഭിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ജീവിതത്തിൽ അടുത്ത ചുവടു വയ്ക്കുവാൻ. സ്വപ്നമാം ആകാശത്ത് ഒരുപാട് പ്രാവുകളുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ അതു കൊതിച്ചിരുന്നു അതുകൊണ്ടാകാം അത് ഇടക്കിടെ ആകാശത്തു നോക്കുന്നത്.വാടിതളർന്ന അതിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഏകാന്തതയും, നിരാശയുമൊക്കെ ജലകണ്ണമായി,ഒരു ചാറ്റൽമഴയായി പെയ്തിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പ്രോൽസാഹനതിനും അതിന്റെ ജീവിതത്തിൽ കറുത്ത നിറമായിരുന്നു. ആരുടെയൊക്കെയോ വാക്കുകളിലൂടെയും,അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസിൽ തീയായി പൊന്തി അവസാനം ആ ആഗ്രഹങ്ങളെ ആ തീയിൽ ചിതകുട്ടി കരിച്ചു കളഞ്ഞോ?ഏകാന്തതയുടെ ജയിലിൽ അകപ്പെട്ടോ എന്നിങ്ങനെ അതിനെ നോക്കി എന്റെ മനസ് അനേകായിരം കഥ മെനയുന്നു. അതിന്റെ ശരീരം പോലെ ആത്മാവും,സ്വപ്നവും,പ്രതീക്ഷയും ഒക്കെ മുറിഞ്ഞ് ചോര പൊടിക്കുന്നു.താമസിക്കാൻ ഒരു കൂടും പല ജീവിതഘടകങ്ങളും,സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും ഒരുപാട് ആളുകളും ഉണ്ടെകിൽ ജീവിതം മനോഹരം ആയിരുന്നന്നേഞ്ഞേ എന്ന് അത് എന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.അതിന്റെ കണ്ണുകൾ അടയുവാൻ തുടങ്ങവേ, എന്റെ കണ്ണിലും കണ്ണുനീർ തുകിച്ച് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധം ആ പ്രാവിൽ നിന്നും എന്റെ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു…………..

Pravya_8901

7 thoughts on “പ്രാവ്

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s